چو دریـا در فشـــان از جوش منشـین               سخن سرد کرده­ای ، خاموش مـــنشین<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

به دل گوباش خاشاکی به خاکـــــــی               چو در کف هست خاکــی نیســت باکی

جهان گــــــــر جمله از من رفت گو رو               زمشتی خاک ریزم طرحــــــــــــش از نو

زمان خوشدلی تنــــــــگ است دریاب               شتاب عمر بین در عیش بشــتــــــــــاب

رها کن عقـــــــــــل را دیوانه می گرد               چو مستان بر در میخانه مــــــــــــی­گرد

بساط از خانه بیرون ده که وقت است               قدم برطرف هامون نه که وقـت اســــت

غم هر بوده و نــــــا بوده تـــــــــا چند               حکایت گــــــــفتن بیهوده تـا چنــــــــــد

فلک را جور بی­اندازه گشتــــــــــست               جهان را رسم و آیین تازه گـشتــــــست

هزار امروز هــــــــــــــم آواز زاغ است               گـــــــل از بــــــی رونقـی­ها خار باغ است

نه چندان غنچه نه ســـــرو از غم آزاد               نه گل خرم نه بلبـــــل خـاطرش شــــاد

غم دیرینه گر در ســــــــــــــینه داری               چـــــــــــــــــــه غم گربـاده دیرینه داری

دو چیز اندوه برد از خاطر تنــــــــــــگ                نی خوش نغمــه و مرغ خوش آهنــــگ

فلک را عادت دیرینـــــــــــه این­ است               که با آزادگان دائم به کــــــــــــین است

 

میرزا نصیر اصفهانی(قرن 12)

 

/ 0 نظر / 5 بازدید